09916857670
0

مقدمه ای بر طراحی سیستم اعلام حریق

سیستم های تشخیص و اعلام حریق، برای ارائه هشدار نسبت به بروز آتش سوزی طراحی شده اند، تا امکان تخلیه و عملیات اطفاء، حریق مناسب را قبل از اینکه وضعیت از کنترل خارج شود فراهم آورند. این سیستم ها ممکن است در درجه اول برای حفاظت از اموال یا جان افراد، یا برای جلوگیری از ایجاد وقفه در کسب و کار افراد در اثر آتش سوزی، طراحی شده باشند: برخی از این سیستم ها ممکن است برای دستیابی به ترکیبی از اهداف طراحی شده باشند. ضروری است که طراح هدف (های) سیستم را درک کند. این امر مسولیت بزرگی را بر دوش طراح می گذارد، چرا که ساختمان، مجموعه مختلفی از مشکلات را در این رابطه دارا است که باید بر آنها غلبه شود. بنابراین، هر سیستم تشخیص و اعلام حریق باید به صورت خاصی طراحی شود تا ملزومات مصرف کننده برای هر ساختمان را برآورده نماید.

هنگامی که هدف (ها) در طراحی یک سیستم تعریف شد، باید توجه خاصی به نوع ساختمان، ساختار آن و نوع کاربری آن معطوف شود، به طوری که در صورت آتش سوزی، آشکارسازها، همراه با روش های مناسب پیشگیری از آتش، خطر آتش سوزی را به حداقل برساند.

در واقع هدف از بیان مطالب آتی آن است که طراحات واجد شرایط، قادر باشند به نحوه مقتضی، سیستم تشخیص و هشدار حریق مناسب برای استفاده در هر نوع ساختمان با تاسیسات، طراحی کنند.

همانطور که ذکر شد، طراحی یک سیستم اعلام حریق مسولیت بزرگی را به عهده دارد، چرا که ایمنی پرسنل، اموال و فعالیت تجاری دنباله دار، به او وابسته است. گاهی اوقات ممکن است مشکلات خاصی رخ دهد که در این راهنما پوشش داده نشده اند.

در هنگام طراحی یک سیستم اعلام حریق، علاوه بر تصمیم گیری در مورد نوع سیستم، آشکارسازها، نقاط تماس و صداسازهایی که باید مورد استفاده قرار گیرند، جنبه های دیگری نیز وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرند. این موارد شامل اقداماتی برای محدود کردن هشدارهای ناخواسته و اشتباه، روش نصب، مواد مورد نیاز در هنگام نصب، آموزش کاربر، رویکردهای تعمیر و نگهداری روزمره و توافقنامه خدماتی، می باشند. برای اینکه یک سیستم به صورت قابل اعتمادی کار کند و در طول عمر خدماتی خود عاری از مشکل باشد، تمامی این جنبه ها باید در طراحی و برنامه ریزی کلی سیستم در نظر گرفته شوند.

طراح پیمانه ای بریتانیا برای تجهیزات آتش SP203, (BAFE) در سال 2003 راه اندازی شد و برای گواهینامه های شخص ثالث در شرکت هایی طراحی شده است که در پروژه های زیر فعالیت دارند:

1- طراحی

2- نصب

3- راه اندازی و تحویل

4- نگهداری از سیستم های تشخیص آتش و سیستم های هشدار دهنده و / یا سیستم های ثابث اعلام حریق

این طرح دارای چهار بخش (ماژول) است و بر این واقعیت بنا نهاده شده است که یک شرکت متفاوت می تواند هر یک از این بخش ها را بر عهده بگیرد. به عنوان مثال، یک مهندس مشاور ممکن است تحت این طرح، دارای گواهینامه طراحی سیستم های تشخیص حریق و سیستم های هشدار دهنده باشد، در حالی که پیمانکاران حوزه هشدار حریق، معمولا برای تمام این چهار بخش گواهی دریافت می کنند. از سوی دیگر، یک پیمانکار برق ممکن است صرفا برای بخش نصب گواهی دریافت کند. بدین ترتیب، این مطلب به نحوی طراحی شده است تا منعکس کننده نحوه عملکرد قراردادهای اعلام حریق باشد و این طرح همسو با BS 58391:2002 عمل می کند که به بخش های جداگانه ای تفکیک شده است و حاوی توصیه های طراحی، نصب، راه اندازی، انتقال و تعمیر و نگهداری می باشد.

اصولات یک گواهینامه انطباقی BAFE برای یک سیستم تکمیل شده صادر می شود، البته در صورتی که شرکت هایی که تحت این طرح تایید شده اند، مسول طراح، نصب و راه اندازی باشد و این گواهینامه هم برای این موارد گواهی صادر شده باشد. با این حال، قبل از صدور مجوز BAFE فرایند دیگری به نام تایید می بایست انجام شود. این فرایند در اصل تضمین می کند طراح صورت گرفته در ابتدای فرآیند تا پایین فرایند معتبر باقی بماند.

LPS 1014 چیست؟

LPS-1014 استانداردی است که بر اساس آن، هیئت تایید کننده روند پیشگیری از بروز زبان (LPCB) توانایی شرکت ها را در طراحی، نصب، به کار اندازی و خدمات رسانی در زمینه تشخیص آتش سوزی و سیستم های هشدار را، ارزیابی می کند. این طرح نیز توسط BAFE پذیرفته شده است.

با مشخص کردن یک شرکت که دارای مجوز LPS-1014 است، می توانید اطمینان حاصل کنید که آشکارسازهای حریق و ادوات هشدار شما به درستی، بر طبق دستورالعمل های عملیاتی نصب می شود که شما مشخص می کنید (به عنوان مثال BS 58391:200) و شرکت می تواند خدمات تعمیر و نگهداری ضروری را ارائه دهد تا شرایط سازگاری با یک گواهینامه معتبر LPS-1014 حفظ شود.

برای اینکه یک شرکت گواهینامه LPS-1014 را (در سطح بین المللی) دریافت کند، باید شرایط زیر را داشته باشد:

داشتن دو سال تجربه متوالی در زمینه طراحی، نصب، راه اندازی و تعمیر و نگهداری سیستم ها.

تجهیزات نصب شده آن به صورت تصادفی، در هر شش ماه یک بار توسط LMS، از نظر ملزومات ذکر شده در قرار داد، مورد بررسی قرار گیرد. گواهینامه ها باید به صورت قابل اعتمادی، هر نوع تغییر نسبت به قوانین نصب اعمال شده را، شناسایی کند.

دارای منابع لازم برای پشتیبانی از سیستم ها در صورت شرکت، به همراه خدمات تماس اضطراری هشت ساعته باشد.

به صورت شایسته ای توانایی انجام خدمات برنامه ریزی شده نصب را داشته باشد.

دارای کارکنان آموزش دیده و با تجربه باشد.

سیستم کیفیت BS EN ISO 9000 را اجرا کند.

هنگامی که یک شرکت دارای تاییدیه LPS-1014 یک قرارداد نصب را تکمیل می کند، برای مشتری یک گواهی سازگاری صادر می شود. کپی این گواهینامه ها همچنین به LPCB ارسال می شود. LPCB از کپی های آن ها استفاده می کند تا دستگاه هایی که باید به صورت تصادفی بازرسی شوند را، انتخاب کند.

تجهیزات طراحی، نصب، راه اندازی و نگهداری شده توسط شرکتی که تحت گواهینامه LPS-1014 قرار دارد، به احتمال زیاد با ملزومات قانونی آتش نشانی مطابقت خواهد داشت و شرکت بیمه می بایست شما را متقادعد کند، البته این مطلب در صورتی صادق خواهد بود که نیازهای آن ها در هنگام طراحی مورد توجه قرار گرفته باشد.

مسائل زیست محیطی:

محدودیت استفاده از مواد خطرناک (ROHS)

بر اساس 2014 ROHS، مواردی اجباری، سطحی و مهمی تعیین گردیده است که تولید کنندگان قادر به تجاوز از آن نخواهند بود. افرادی که به دنبال نصب این سیستم ها یا تعیین سیستم های تولیدی و محصولات خاصی هستند، باید اطمینان حاصل کنند که این ملزومات برآورده شده است.

ثبت. ارزیابی. صدور مجوز و محدودیت مواد شیمیایی (REACH)

این مورد مربوط به مقررات اتحادیه اروپا در دسامبر 2006 است که در آن، تولید و استفاده از مواد شیمیایی و تاثیرات بالقوه آن برای سلامتی و محیط زیست، مورد توجه قرار گرفته است.

تاریخ های کلیدی برای انطباق با این قوانین، بر اساس تناژ تولیدی و یا وارد شده، 2010، 2013، 2018 می باشد. سازندگان و تامین کنندگان باید قادر باشند تا در صورت درخواست، انطباق خود با این قوانین را نشان دهند.

فهرست مواد خطرناک (گذرنامه سبز)

گذرنامه سبز یکی از ملزومات دریایی است که برای اطمینان از اینکه تمام مواد مورد استفاده در ساخت کشتی، بی خطر هستند، معرفی شده است. با این وجود، هرگونه موادی که ایمنی آنها تایید شده است.

مزایای زیست محیطی مشابهی را در اختیار تمامی گروه ها، تولیدکنندگان، نصب کنندگان، گروه های تعمیر و نگهداری و کاربران، صرف نظر از این که سیستم در زمین خشک نصب شده است یا در محیط های دریایی، قرار می دهند. مواد خطرناک (IHM)، لیستی از مواد، ضایعات و ذخایر خطرناک می باشند. پس از توسعه IHM، به یک اظهارنامه میزان انطباق SOC)) نیاز است. لذا SOC یا گذرنامه سبز یک فرآیند مهم در این زمینه می باشد.

محصولات باید به صورت مستقل ارزیابی شوند تا از انطباق آن ها اطمینان حاصل شده و از صدور گذرنامه سبز پشتیبانی گردد. استفاده از محصولات ایمن “تاییده شده با گذرنامه سبز” در تمامی شرایط در تمامی کشورها مورد حمایت قرار می گیرد.

برنامه ریزی سیستم

این مرحله یکی از مهمترین مراحل در سیستم طراحی اعلام حریق می باشد، چرا که اشتباهات انجام شده در این قسمت ممکن است تاثیراتی اساسی بر رده و عملکرد سیستم های اعلام حریق و هشدار داشته باشد. مشخصات و اسناد مربوطه که دعوت به مناقصه را تشکیل می دهند، نشان دهنده نقاط ضعف، اشتباهات و اشکالات ضمن طراحی می باشند. بنابراین توصیف مشخصات سیستم باید با دقت زیادی مهیا شود تا اطمینان حاصل گردد که تمامی ملزومات سیستم پوشش داده شوند.

ماده 6 در BS 58391:2002، مسولیت های طراح سیستم را مشخص می کند، به ویژه از نظر تبادل اطلاعات و مشورت با سایر طرفین.

گروه های اصلی که طراح باید با آن ها مشورت کند شامل کاربر یا خریدار سیستم و مشاورین مربوطه که از جمله آن ها معماران، مشاوران M&E و مشاوران مهندسی حریق می شوند تشکیل می گردد.

قبل از شروع طراحی، طراح باید اطمینان حاصل کند که او اهداف سیستم را به خوبی درک کرده است. آیا سیستم صرفا برای برآورده کردن الزامات قانونی برای حفاظ از جان طراحی می شود؟ یا به جای آن، و یا علاوه بر این، آیا هدف آن حفاظت از اموال، به منظور رفع الزامات بیمه گران می باشد؟ آیا هدف آن به حداقل رساندن اختلال در کسب و کار در صورت بروز آتش سوزی است؟ این مسولیت کاربر یا خریدار سیستم (یا مشاور آنها) است که با مسولین اجرایی مرتبط (نظیر مقامات مسول در زمینه کنترل ساختمان و آتش نشانی)، و در صورت لزوم، بیمه گران مشورت کرده و الزامات آن ها تعیین نماید. سپس این الزامات باید به طراح منتثل شوند. هر جا که طراح شک و تردید داشته باشد، او باید از طریق بحث و گفتگو با کاربر یا خریدار، درباره الزامات شفاف سازی کند و نیز باید ماهیت و اهداف حفاظتی را که او برای طراحی پیشنهاد می نماید، برای شمتری روشن کند.

عامل محرکه در طراحی سیستم باید استراتژی ایمنی حریق برای ساختمان، از جمله روش های تخلیه مورد نیاز، باشد. برای مثال، برای پشتیبانی از این رویکردها، یک زنگ هشدار دو مرحله ای مورد نیاز است. هنگامی که تمام مراحل در طراحی سیستم به اتمام رسید، برای توسعه روش های مقابله با حریق دیر است. طراح باید فرآیندهای مقابله با حریق مورد نظر مشتری را به خوبی درک کند تا تضمین نماید که سیستم بتواند آن ها را برآورده سازد. از سوی دیگر، در زمان طراحی اولیه، اطلاعات کافی همیشه در دسترس نیست. در چنین مواردی، مشاور ممکن است نیاز داشته باشد که نقاط Spare برای انعطاف پذیری بیشتر سیستم و یا به منظور اصلاح آن، در نظر بگیرد تا با رویکردهای نهایی و سیستم خاصی که عرضه می شود، سازگاری داشته باشد.

نقش ارزیابی خطر آتش سوزی و مهندسی مقابله با حریق

دستور العمل مقررات اصلاح (ایمنی حریق) 2005، که در اکتبر 2006 معرفی شد، قانون ایمنی حریق را با جایگزینی بیش از 70 بخش از قوانین ایمنی حریق، ساده سازی می کند. در حال حاضر این مقررات مسولات ایمنی در برابر حریق در زمینه کسب و کار “اشخاص مسئول” را ملزم به انجام ارزیابی ریسک حریق کرده و اگر کارفرما پنج یا تعداد بیشتری از کارکنان را استخدام کند، یافته های آنها باید مستند سازی شوند. این مطلب حتی اگر ساختمان از قبل، توسط مقامات مسئول، تحت سایر قوانین ایمنی در برابر حریق، نظیر قانون پیشگیری از آتش قرار گرفته باشد نیز الزامی است.

“فرد مسئول” باید با کمک یک ارزیابی ریسک حریق، اقدامات احتیاطی در برابر حریقی را که می بایست انجام شود، تعیین نماید. طراح یک سیستم هشدار حریق برای یک ساختمان، باید از تمام یافته های مرتبط با ارزیابی ریسک حریق آگاهی داشته باشد.

اکثر ساختمان ها برای محافظت از اشخاص، نیاز به یک سیستم هشدار حریق دستی دارند. همچنین، در محلهایی از ساختمان افراد می خوابند، پوشش جامع توسط یک آشکارساز حریق نیز ضروری است. ارزیابی ریسک حریق ممکن است نیاز به نصب آشکارساز حریق را در بخش های مشخصی از ساختما که هیچکسی نمی خوابد، ضروری نشان دهد. در این صورت، ارزیابی ریسک حریق باید میزان پوشش مورد نیاز را مشخص کند.

اقدامات احتیاطی مقابله با حریق، همانند ابزار مناسب فرار، در بسیاری از ساختمان های مدرن و پیچیده، لزوما دستورالعمل های کتبی “تجویزی” سنتی را دنبال نمی کند. در عوض، یک راه حل مهندسی مقابله با حریق در این زمینه استفاده می شود، بدین ترتیب یک مجموعه از اقدامات حفاظتی و یکپارچه، برای دستیابی به استاندارد ایمنی در برابر حریق، ارائه شده است که ایمنی آن می بایست برابر ایمنی ارائه شده توسط قانون های در این زمینه باشد. اغلب، تشخیص خودکار حریق یکی از اقدامات لازم در این مجموعه ها است. طراح سیستم هشدار حریق باید در این مورد احتیاط فراوان داشته باشد تا اطمینان حاصل شود که سیستم، نیازهای مهندسی مقابله با حریق را برآورده سازد. این مسئله ممکن است نیازمند مشاوره با مهندس مسئول مقابله با حریق، در مورد ارایه راه حل مهندسی مد نظر باشد.

نسخه های تغییر یافته BS 58391
BS 58391 یک آئین نامه در زمینه طراحی سیستم اعلام حریق است. این آئین نامه، به جای الزامات انعطاف ناپذیر، شامل توصیه هایی است که برای اکثر شرایط مناسب هستند. این بدان معنی است که مشاور می تواند نسخه های تغییر یافته ای از توصیه های موجود در آئین نامه را، تناسب نیازهای ساختمان مربوطه استفاده کند. البته این مطلب به این بدان معنا نست که توصیه ها باید نادیده گرفته شوند. آن ها همیشه باید در نظر گرفته شود و معمولا دنبال گردند. با این وجود، طراح ممکن است براسا یک ارزیابی ریسک حریق یا قضاوت مهندسی خود و ملاحظات عملی ناشی از مشکلات نصب، برای دستیابی به طراحی مقرون به صرفه موثر و مواردی از این دست، نسخه تغییر یافته برای خود ایجاد کند. یک نسخه تغییر یافته می تواند ساده باشد، مثلا یک جابجایی کوچک در بعضی ابعاد مشخص شده در آئین نامه (به عنوان مثال حداکثر فاصله تا نزدیکترین نقطه تماس دستی)، و یا حذف آشکارسازهای حریق منطقه ای که ریسک آن ها آنقدر پایین در نظر گرفته شده است که نصب آشکارساز غیر ضروری باشد.

باید اطمینان حاصل شود که توصیه های آئین نامه در رابطه با تغییرات، دقیقا دنبال می گردد.

توصیه های خاصی که در این مورد مطرح می شوند عبارتند از:

تغییرات باید به وضوح شناسایی شوند، به طوری که برای همه اشخاص ذینفع مانند کاربر، خریدار، مقام مسئول و یا بیمه گر، واضح باشند.

باید تمامی طرف های ذینفع در مورد تغییرات توافق داشته باشند.

تمامی تغییرات باید در گواهینامه طراحی صادر شده توسط مشاور، آورده شوند.

نوع سیستم

در مراحل اولیه برنامه ریزی سیستم، مشاور باید نوع سیستم مناسب را در نظر بگیرد. به عنوان مثال باید در نظر داشت که آیا سیستم باید به صورت متعارف آدرس پذیر باشد و یا دیجیتال این نوع سیستم ها در ادامه با هم مقایسه خواهند شد. به عنوان یک قاعده کلی، سیستم های متعارف تنها در ساختمان هایی با اندازه و پیچیدگی محدود قابل استفاده هستند، یعنی در جایی که در آن، یک نشانه ساده از منطقه بروز حریق، برای شناسایی آن کافی است. در ساختمان های دیگر، شاخصی از محل دقیق آشکارسازهایی که به یک حریق پاسخ می دهند، به همراه یک سیستم آدرس پذیر، مناسب است.

پتانسیل سیستم های آدرس پذیر دیجیتال برای هشدار های کاذب و ناخواسته، نسبت به سیستم های متداول، پایین تر است. آئین نامه توصیه می کند که سیستم هایی با تعداد زیادی از آشکارسازهای دودی (به عنوان مثال بیش از 100 اشکارساز) باید از نوع آدرس پذیر دیجیتال باشند.

در نظرگرفتن نوع آشکارسازهای مورد استفاده باید در مراحل اولیه کار انجام شود. در بسیاری از موارد، در نظر گرفتن نوع آشکارسازهای مورد استفاده باید در مراحل اولیه کار انجام شود. در بسیاری از موارد، اشکارسازهای حرارتی بیشتری مصونیت را در برابر هشدارهای ناخواسته و نادرست خواهند داشت، اما معمولا سرعت آن ها در هشدار حریق، در مقایسه با اشکارسازهای دود و یا آشکارسازهای چند سنسوری کمتر است. در برخی موارد، آشکارسازهای چند-سنسوری، نسبت به اشکارسازهای دودی می توانند هشدار زودهنگام حریق را با احتمال کمتری باید هشدارهای ناخواسته و اشتباه ارائه دهند. آشکارسازهای شعله ای می توانند برای ریسک های خاصی همانند مناطقی که مایعات قابل اشتعال وجود دارد، مناسب باشند.

آرایشهای سرویس دهی

آرایشهای سرویس دهی از آن جهت حائز اهمیت هستند که معرف یک هزینه پنهان برای کاربر می باشند. برخی سیستم ها ممکن است به منظور حفظ کارآمدی سیستم در بالاترین سطح، نیاز به سرکشی منظم توسط یک مهندس خدماتی داشته باشند. در این زمینه نه تنها باید دستمزد مهندس پرداخت شود، بلکه حضور وی همچنین ممکن است باعث اختلال در عملکرد روزمره کسب و کار شود. در واقع عامل دوم می تواند برای کاربر بسیار مهم تر از هزینه های خدماتی باشد.

بخشی از آئین نامه، توصیه های مربوط به تعمیر و نگهداری را بیان می کند. به طوری شامل آزمون های هفتگی و بازرسی دوره ای و سرویس دهی در این زمینه می باشد. ماده 45،3 از این آئین نامه بیان می کند که اگر برخی از کارکردها به صورت خودکار مورد آزمایش قرار گیرند، در این صورت تولید کننده می تواند تعیین کند که برخی از آزمایش های دوره ای حذف شوند. نتیجه این کار در الزامات خدماتی پدیدار می شود یعنی زمانی که کاربر مزایای مالی چنین سیستمی مشاهده می کند. لازم به ذکر است که اگر الزامات سرویس دهی در طراحی گنجانده شده باشند، این بدان معنی است که هزینه ها باید هزینه های نگهداری سیستم را نیز شامل شود.

فلوچارت برنامه ریزی

برای کمک به طراحی و تعیین یک سیستم هشدار دهنده متداول، فلوچارت برنامه ریزی نشان داده شده در شکل ض برای ارائه یک راهنمای منطقی تهیه شده است. این فلوچارت فعالیت های اصلی را که در هنگام برنامه ریزی و طراحی سیستم سیستم آشکارساز آتیش و هشدار باید مورد توجه قرار گیرند، نمایش می دهد.

اعلام حریق
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای خرید دوربین مداربسته با کمترین قیمت وارد فروشگاه سلام تعمیر شوید
 خرید تکی و عمده دوربین مداربسته زیرقیمت بازار
فروشگاه سلام تعمیر
close-image